برای برگشتن جیران

می‌بینمت

و می‌بوسمت

در آفتاب آذرماه

که تنبل است و دلپذیر

مقل دوستی دو آفتاب‌پرست

که خودم باشم و خودت

روزی که جیران رفت.. برای بار چندم

آفتاب برای گرم کردن باران
و روشن کردن تنهایی
آفتاب برای خرجی روزهای سردت
برای داستانی که می‌نویسی
همدیگر را خواهیم دید
دوباره
زیر آفتاب خوشخیالی که در چمدانت می‌بری
و آفتاب‌پرستی که از یاد نخواهد برد
تو را
و چمدان آفتابی‌ات را

آرامش

آرام بالا می‌پیچد و

ملایم بنفش می‌زند

دود در زمینه‌ی سقف

-

آدم‌ها هنر نمی‌کنند

سیگارها بلدند چه‌طور خودشان را دود کنند

پوزش

شما نگران آبرویتان هستید

پیش کافی‌چی چاق و زن عبوسش

اشک‌های من اما حواسشان نیست

هنوز آن‌قدر کودک‌اند

که نگران هیچ چیز نباشند

:(

آدم‌ها امروز خوشبخت‌ترند

چرا که وقتی خواب

چون پناهگاهی باستانی

آنها را به خود راه نمی دهد

گوشی‌هایی دارند

که می‌تواند به جای لب‌هایشان

لبخند بزند

باستان‌شناسی یک دلهره

بیدار شدن قبل از آفتاب

همیشه بشر را مضطرب کرده

طلوع اما هر روز

قسمت بزرگ این اضطراب را بخار می‌کند

و قسمت کوچک

چون غمی ازلی

چشمان انسان را اندکی زیباتر

سقوط آدم و حوا

پیش از طلوع باید اتفاق افتاده باشد

بی شک

به مادرم گفتم دیگر تمام شد

آنچه از دهان تو بیرون می‌آید

با طلوع خورشید هم به دهان تو باز نخواهد گشت

در هوا می‌ماند

و چون مهی مسموم

مرا از آفتاب جدا می‌کند

در خاموشی رویا

گل خشکیده را

میان آفتاب و ابر شیمیایی تمیزی نیست

فحش

شعرها هم با من راه نمی‌آیند

وقتی بی‌ شعوری که گفتی

به خیابان می‌زنم

ای برادر کجایی

دنده است زیر دستم

یا دست توست رویش

که توی این ترافیک

دل ماشین را این‌طور می‌لرزاند